ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΥΠΟΥ
ΤΗΣ ΓΓ ΤΗΣ ΚΕ ΤΟΥ ΚΚΕ ΑΛΕΚΑΣ ΠΑΠΑΡΗΓΑ
Η ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΜΕ ΤΟΥΣ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΥΣ
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Μια και είναι επίκαιροι και οι ιατρικοί όροι αυτές τις μέρες, θέλω να σας ρωτήσω αν είναι γιατρικό για την Ελλάδα η έξοδος από την Ευρωπαϊκή Ένωση και η επιστροφή στη δραχμή, είναι και μια πρόταση την οποία κάνει, μάλλον προβλέπει ότι θα γίνει και ένας διάσημος οικονομολόγος, ο οποίος βρίσκεται αυτές τις μέρες εδώ, στην Ελλάδα.
A. ΠΑΠΑΡΗΓΑ: Ο κ. Ρουμπινί.
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Ακριβώς.
Α. ΠΑΠΑΡΗΓΑ: Εμείς δεν υποτιμούμε καθόλου μελέτες και έρευνες ή σκέψεις και προβληματισμούς που κάνουν οικονομολόγοι, οικονομικοί παράγοντες, οι οποίοι ενδιαφέρονται να αναλύσουν πού πάει το σύστημα, γιατί θέλουν να διασώσουν τα συμφέροντά τους. Και καμιά φορά αυτοί λένε περισσότερες αλήθειες, απ’ ότι λέει ο κ. Παπανδρέου ή ο κ. Παπακωνσταντίνου και άλλοι.
Και αν θέλετε, αυτοί οι οποίοι προβλέπουν ότι η κρίση θα βαθύνει, ότι είναι παγκόσμια και φοβούνται ότι ο 21ος αιώνας θα είναι αιώνας κοινωνικών επαναστάσεων, κάτι ξέρουν. Αυτοί δε λένε τις διάφορες θεωριούλες για την πράσινη ανάπτυξη, ότι αν δεν είχαμε το μνημόνιο η Ελλάδα θα καταστρεφόταν.
Και μάλιστα, με ανθρώπους που είναι ριζικά αντίθετοι μαζί μας, καταλήγουμε να λέμε τα ίδια. Ότι το μνημόνιο ήταν ένα πείραμα για να περάσουν οι αναδιαρθρώσεις και όχι για να αντιμετωπιστεί το χρέος. Και αυτό φαίνεται όλο και περισσότερο.
Η έξοδος από την Ευρωπαϊκή Ένωση μπορεί π.χ. να γίνει γιατί σε έδιωξαν από την Ευρωπαϊκή Ένωση, ως ποινή και τιμωρία. Όμως μπορεί να γίνει και από μία κυβέρνηση, η οποία είναι υπέρ του καπιταλιστικού συστήματος, γιατί μέσα στα πλαίσια των ενδωιμπεριαλιστικών αντιθέσεων βρήκε και άλλους συμμάχους. Η Τουρκία π.χ. δε δείχνει τώρα να πολυενδιαφέρεται να μπει στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Άλλοτε έχει ενδιαφέρον, ανάλογα πώς εξελίσσεται ο ρόλος της.
Αυτό που εμείς μπορούμε να πούμε σήμερα, είναι ότι αν συμβεί κάτι τέτοιο, το λαϊκό κίνημα πρέπει να έχει ξεκάθαρο ότι αυτή η έξοδος δε σημαίνει και απαλλαγή από τα προβλήματα που έχει. Γιατί οι δυνάμεις που κυριαρχούν στην Ελλάδα, που έχουν την εξουσία, είναι ίδιες με αυτές που είναι στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Είναι άλλο πράγμα να φύγεις από την Ευρωπαϊκή Ένωση επειδή υπάρχουν κάποιες αντιθέσεις και άλλο να κοροϊδέψουν το λαό ότι η έξοδος από την Ευρωπαϊκή Ένωση είναι που σε σώζει.
Βεβαίως είναι άλλο πράγμα ότι το λαϊκό κίνημα μπορεί να αξιοποιήσει την έξοδο από την Ευρωπαϊκή Ένωση, για να τη μετατρέψει σε αγώνα για έξοδο από την εξουσία της αστικής τάξης στη χώρα μας.
Καθαρά πράγματα, όταν η αστική τάξη έχει την εξουσία, ανεξάρτητα αν θα είναι μέσω του ΠΑΣΟΚ ή μέσω του Σαμαρά ή μέσω κεντροδεξιάς και κεντροαριστεράς, είτε μέσα είτε έξω από την Ευρωπαϊκή Ένωση, οι διαφορές δε θα είναι πάρα πολύ μεγάλες. Αντίθετα μπορεί να μεγαλώσουν και οι εκβιασμοί απέναντι στην Ελλάδα. Άρα για το ΚΚΕ η αποδέσμευση εντάσσεται μέσα στην πάλη για την εξουσία. Χωρίς να σημαίνει ότι αν γίνει μέσα στις σημερινές συνθήκες θα στενοχωρηθούμε. Δε θα στενοχωρηθούμε καθόλου, δε θα καταστραφεί η Ελλάδα, αλλά αυτή η εξέλιξη δεν μπορεί να θεωρηθεί ως λύση των προβλημάτων. Πρέπει να συνδεθεί με την ουσιαστική αποδέσμευση από την εξουσία των μονοπωλίων.
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Μονοπωλεί τον τύπο, η κόντρα μεταξύ της κας Μέρκελ και του κ. Γιούνκερ για το ευρωομόλογο. Αναφερθήκατε σ' αυτά. Όλες αυτές οι διαμάχες τελικά μπορούν να έχουν μία καλή κατάληξη, μία συμφέρουσα για το λαό κατάληξη;
Α. ΠΑΠΑΡΗΓΑ: Αυτές οι διαμάχες ξεκινάνε από τη διαφορετική θέση και τα ιδιαίτερα συμφέροντα της αστικής τάξης της κάθε χώρας που είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Μ’ αυτή την έννοια ακούμε από ορισμένους , θα κάνουμε συμμαχία με την Ιταλία, την Πορτογαλία, την Ισπανία κλπ., εναντίον της Γερμανίας, της Ολλανδίας και άλλων. Είναι αυτό που λέμε ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι λάκκος λεόντων. Είναι καταδικασμένη να είναι ενωμένη εναντίον της εργατικής τάξης, εναντίον των λαών, εναντίον του σοσιαλισμού, αλλά μεταξύ τους πάντα θα τσακώνονται για το ποιος θα επωφεληθεί περισσότερο της πίτας που κερδίζουν σε βάρος των λαών. Ανάλογα με την πορεία της κάθε χώρας, τη θέση και το ρόλο της, διαμορφώνονται και τέτοιες συμμαχίες. Άλλωστε το προβλέπει και η Συνθήκη της Λισσαβόνας. Αυτό το σκιώδες Σύνταγμα που έχουν κάνει, προβλέπει συμμαχίες κλπ. Η πραγματικότητα θα διαψεύσει όλους αυτούς που έλεγαν ότι είμαστε στην Ευρώπη των ισότιμων εταίρων.
Επομένως αυτοί οι καυγάδες, από τη μια μεριά ο Γιούνκερ ενδεχομένως, είτε εκπροσωπεί και είναι με το μέρος ας πούμε γαλλικών συμφερόντων ενδεχομένως, από το Λουξεμβούργο είναι, υπάρχει και κάτι το παραδοσιακό μεταξύ Γαλλίας – Λουξεμβούργου, είτε βλέπει τα πράγματα συνολικά να μη δυναμιτιστεί η πορεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης και τσακώνεται με τη Μέρκελ, η οποία λέει εγώ έχω τη δυνατότητα σε παγκόσμιο επίπεδο να εξασφαλίσω το κέρδος και δεν μπορώ να πληρώνω τα σπασμένα της κρίσης του καπιταλισμού στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Αλλά εδώ υπάρχουν πολλές αντιφάσεις, γιατί σήμερα δεν υπάρχει διαμάχη μόνο μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες, είναι η Κίνα, είναι οι Ινδίες, είναι η Ιαπωνία, είναι η Ρωσία, είναι η Βραζιλία. Υπάρχουν ανερχόμενες δυνάμεις και η διαμάχη είναι πολύ μεγάλη η παγκόσμια. Και τέλος με την ευκαιρία αυτή δηλαδή να ξεκαθαρίσουμε ότι είναι διαμάχη συμμάχων εναντίον των λαών, όπου ο καθένας κοιτάζει πώς θα την υπηρετήσει τα ιδιαίτερα συμφέροντα της αστικής τάξης της χώρας του. Τα μερίδια και σε παγκόσμιο επίπεδο κρίνονται. Δεν κρίνονται μόνο μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Με την ευκαιρία, επειδή λένε ότι στην Ελλάδα το πρόβλημα είναι το χρέος, οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι η πιο υπερχρεωμένη χώρα του κόσμου και οι ίδιοι λένε ότι ο καπιταλισμός δημιουργεί χρέη, ακριβώς διότι είναι μία κοινωνία, είτε σε εθνικό είτε σε παγκόσμιο επίπεδο, που στηρίζεται πάνω στο κέρδος και στον ανταγωνισμό. Επομένως δεν υπάρχει περίπτωση να εξαλειφθούν τα χρέη. Το ίδιο το σύστημα τα γεννά.
Και να το ξεκαθαρίσουμε. Οι περικοπές μισθών, συντάξεων κλπ., δε γίνονται για να εξοικονομηθούν χρήματα για το χρέος. Γίνονται για άλλο σκοπό, για να μεγαλώσει η κερδοφορία. Και κερδοφορία μπορεί να έχεις έχοντας και χρέη.
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Κυρία Παπαρήγα, τα τελευταία χρόνια υπήρξε μια διόγκωση, έχουμε συνηθίσει να τη λέμε «φούσκα», σε πολλούς κλάδους της οικονομίας. Είναι χαρακτηριστικό αυτό που συμβαίνει αυτό το διάστημα με τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης και με αφορμή την κρίση φαίνεται ότι αυτή η «φούσκα» έχει αρχίσει, έχει σπάσει.
Οι εργαζόμενοι τώρα παντού καλούνται να απαντήσουν σε ένα νέο δίλημμα, ή μειώσεις μισθών ή απολύσεις. Θα ήθελα να μου πείτε πώς κρίνετε αυτό το δίλημμα και ποια θα ήταν η πρότασή σας προς τους εργαζομένους που έχουν αυτή τη στιγμή να απαντήσουν σ' αυτό το συγκεκριμένο δίλημμα.
Α. ΠΑΠΑΡΗΓΑ: Καταρχήν να σταθώ γενικότερα στο θέμα των απολύσεων. Στις συνθήκες του καπιταλισμού ο ανταγωνισμός ανάμεσα στους επιχειρηματικούς ομίλους είναι οξύτατος και το μεγάλο ψάρι τρώει το σχετικά μικρότερο. Επομένως ένας παράγοντας είναι αυτός, γιατί υπάρχουν και άλλοι παράγοντες που οδηγούν στις απολύσεις στο καπιταλιστικό σύστημα. Παραδείγματος χάρη, η άνοδος της παραγωγικότητας της εργασίας. Χρειάζεται όλο και λιγότερη ζωντανή εργατική δύναμη και επομένως η ανεργία ή η διαχείρισή της με αυτές τις μορφές που λες, είναι αναπόφευκτη για το κεφάλαιο στον καπιταλισμό. Ο εργαζόμενος πρέπει να δει αλλιώς τα πράγματα. Άρα λοιπόν η ανεργία με αυτή την έννοια είναι φυσιολογικό να μεγαλώνει.
Υπάρχουν επιχειρήσεις που μεταφέρουν τα κεφάλαιά τους στο εξωτερικό ενώ έχουν μεγάλη κερδοφορία στην Ελλάδα. Εδώ βεβαίως μπορεί το κίνημα να στραφεί άμεσα και εναντίον αυτών των ιδιοκτητών οι οποίοι αφού έφαγαν – έφαγαν και χόρτασαν κέρδη στην Ελλάδα, σηκώνονται και φεύγουν.
Χθες ο Χρυσοχοϊδης είπε ότι πρέπει να αποκτήσει εξαγωγικό προσανατολισμό η Ελλάδα. Δηλαδή επιχειρήσεις και κεφάλαια έξω. Αυτό δεν θα αυξήσει την ανεργία; Επομένως χρειάζεται πάλη και στις συγκεκριμένες επιχειρήσεις εναντίον του κλεισίματος, να αποδείξεις δηλαδή ότι κλείνουν γιατί θέλουν περισσότερα κέρδη και όχι τίποτε άλλο.
Υπάρχουν επιχειρήσεις που πραγματικά δεν μπορούν να σταθούν, έχουν ζημιά και μεγάλες επιχειρήσεις και μεσαίες και πολύ περισσότερο μικρές που έχουν και ένα – δύο εργαζόμενους.
Βεβαίως πρέπει να γίνει ο αγώνας εναντίον της ανεργίας, αλλά αυτός ο αγώνας, όπως και συνολικά, συνδέεται καθοριστικά με τον αγώνα εναντίον του καπιταλιστικού συστήματος. Εναντίον της ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής. Ο άλλος έχει ζημιά, θα σου πει: δεν μπορώ να κρατήσω την επιχείρηση. Υπάρχει η λύση που προτείνει η ΓΣΕΕ και άλλοι, επιδοτήστε τις επιχειρήσεις. Τα ξαναπαίρνουν δηλαδή από τους εργαζόμενους, επιδοτούν τις επιχειρήσεις. Είναι ένας φαύλος κύκλος. Βεβαίως υπάρχουν περιπτώσεις που τρώνε τα λεφτά στους εργαζόμενους, καθυστερούν ή τους βάζουν να κάνουν αυτό που λες.
Εμείς παλεύουμε για την κατάργηση της ανεργίας και η κατάργηση της ανεργίας συνδέεται πραγματικά με την ανατροπή στο επίπεδο της εξουσίας.
Δεν εγκαταλείπουμε τους εργαζόμενους. Αποκαλύπτουμε γιατί γίνονται οι απολύσεις. Παλεύουμε για να μη μείνουν στο δρόμο, για υψηλά επιδόματα ανεργίας. Παλεύουμε για να γίνουν διορισμοί και θέσεις εργασίας. Δεν είναι απλό πράγμα αυτό. Ακόμα και αυτός ο εργαζόμενος που κάτω από το φόβο της απόλυσης υπογράψει κάτι τέτοιο, τι θα του πούμε; Θα τον κολλήσουμε στον τοίχο; Αυτός πρέπει να δυναμώσει την πάλη του, αυτό που λέμε, με όρους ρήξης και αντεπίθεσης.
Γιατί τώρα υπάρχει και το εξής πονηρό.
Υπάρχει το ζήτημα της μετάταξης, η οποία μπορεί να είναι και προθάλαμος για απόλυση, και αρχίζουν τώρα βουλευτάδες και οι καινούργιοι δήμαρχοι να λένε: αυτούς τους 20 να τους μετατάξετε εκεί, αυτούς τους 30 να τους μετατάξετε αλλού. Όλα τα ρουσφέτια θα συνεχιστούν, θα φύγουν από το κράτος και θα πάνε παρακάτω.
Τώρα θα μπλέξουν το κίνημα σ’ αυτό το παιχνίδι των μετατάξεων. Και λες πώς να μεταταγούν; Δηλαδή αυτοί οι 20 να μεταταγούν εκεί. Οι άλλοι; Εμείς λέμε κανένας απολυμένος, κανένας να μη χάσει τη δουλειά. Στο δια ταύτα τώρα το ΚΚΕ τι να κάνει; Οι 3 μηχανικοί να πάνε εκεί, οι 5 οδοντίατροι εκεί, οι 4 πιλότοι να πάνε εκεί. Μπορείς να κάνει τέτοια πρόταση;
Να γιατί λοιπόν από τα ίδια τα πράγματα μπαίνει το ζήτημα άλλου δρόμου ανάπτυξης, άλλης εξουσίας.
Τώρα για τα Μέσα Ενημέρωσης. Εγώ δεν θα τα ονόμαζα «φούσκα». Τι θα πει «φούσκα»; Τα Μέσα Ενημέρωσης καταρχήν δεν είναι Μέσα που φτιάχνονται για να βγάλουν κέρδη άμεσα. Ιδιαίτερα ραδιόφωνο, τηλεόραση δεν έχουν άμεσα κέρδη, και μιλάω για όλα. Οι επιχειρηματίες στήνουν αυτά τα Μέσα, το κάνουν γιατί είναι ένα μέσο παρέμβασης στο συσχετισμό δύναμης και γιατί είναι και μέσο πίεσης των κυβερνητικών κομμάτων για να παίρνουν κάποιες δουλειές, προμήθειες, να κάνουν έργα κλπ.
Επομένως εξηγείται γιατί έχουμε τη διόγκωση των Μέσων Ενημέρωσης και ιδιαίτερα των ιδιωτικών. Και τα κρατικά τον ίδιο ρόλο παίζουν. Βεβαίως έχεις και άλλα Μέσα Ενημέρωσης που μπορεί να τα κάνει ένας μαζικός φορέας, ένα κόμμα όπως το ΚΚΕ ή άλλα κόμματα που είναι μέσα στο ρόλο της προπαγάνδας. Δεν προπαγανδίζεις μόνο με το φυλλάδιο και την εφημερίδα. Προπαγανδίζεις και με το ραδιόφωνο και την τηλεόραση. Έσοδα δεν έχεις. Με την εφημερίδα κάνεις εξόρμηση και μαζεύεις και κανένα ευρώ, αλλά από το ραδιόφωνο και από τη τηλεόραση τι να μαζέψεις;
Είναι πολύ φυσικό να υπάρχει κρίση και ιδιαίτερα στα μεγάλα Μέσα Ενημέρωσης που μπλέκουν με εκπομπές, παραγωγές και ανταγωνισμό μεταξύ τους σε άρτον και θεάματα. Δεν θα το έλεγα ότι είναι «φούσκα». Να το ξεκαθαρίσουμε. Γιατί δηλαδή, πρέπει να υπάρχουν δύο Μέσα Ενημέρωσης; Εκεί θα πάμε δυστυχώς αφού δεν μπορούν να κρατηθούν. Αλλά να ξεκαθαρίσουμε το εξής. Η πάλη κατά της ανεργίας δεν μπορεί να περιοριστεί σε έναν κλάδο, σε ένα εργοστάσιο. Αυτό είναι το θέμα.
Εγώ τι καταλαβαίνω όταν ακούω να μιλούν για «φούσκα». Ότι το κάθε κανάλι, το κάθε ραδιόφωνο λέει «εγώ να επιβιώσω και εσείς είστε περιττοί». Ποιος κρίνει το ποιος είναι περιττός; Η ακροαματικότητα το πολύ – πολύ.
Λοιπόν, η ανεργία καλπάζει! Γι' αυτό ο αγώνας των ανέργων πρέπει να είναι μαζί με τον εργαζόμενο, ανεξάρτητα από εργασιακές σχέσεις και εδώ μπαίνει το ζήτημα αυτό που λέμε, αντεπίθεση, ρήξη, ανατροπή. Αυτή είναι η απάντηση. Και όσο να γίνει αυτό, παλεύουμε για επιδόματα ανεργίας, κλπ. Πώς θα το αντιμετωπίσεις το ζήτημα; Να βγούμε και να πούμε να κλείσουν κάποια κανάλια για να μείνουν εκείνα και τα άλλα; Αυτοί που λένε ότι κάποια πρέπει να κλείσουν γιατί περισσεύουν και να μείνουν μόνο δυο – τρία, είναι κι αυτό επικίνδυνο.
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Κυρία Παπαρήγα, μιλήσατε για παρεμπόδιση των μέτρων και ήθελα να σας ρωτήσω: το αίτημα να σταματήσει η χώρα να πληρώνει τόκους και χρεολύσια στους πιστωτές της δεν βοηθάει προς αυτή την κατεύθυνση;
Α. ΠΑΠΑΡΗΓΑ: Εμείς ούτε σκοτωνόμαστε μήπως δεν πληρώσει η κυβέρνηση μια δόση ούτε παλεύουμε για να είναι εντάξει στους πιστωτές της. Εμείς κατ' αρχήν αποκαλύπτουμε που οφείλεται το χρέος, γιατί έγιναν τα δάνεια. Είναι μείζον ζήτημα αυτό.
Το να πάμε και να πούμε στην κυβέρνηση «μην πληρώνεις», θα σου απαντήσει «άμα δεν πληρώσω, θα μου κατάσχουν…» εδώ αποφάσισαν, κάνουν μέχρι κατασχέσεις χρημάτων. Αν το αποκόψουμε αυτό από τη συνολική πορεία των πραγμάτων και την πάλη για την εξουσία, θα αφήσουμε το εξής κενό. Θα βγει και θα πει η κυβέρνηση: «Με συγχωρείτε αγαπητοί μου, αλλά θα μου δεσμεύσει τα πάντα, θα γίνουν κατασχέσεις, θα μου κόψει το ΕΣΠΑ, θα μου κόψει εκείνο, θα μου κόψει το άλλο» και ένα μεγάλο μέρος του λαού, με μόνο αυτό το αίτημα έτσι όπως τίθεται, θα υποταχθεί ακόμη περισσότερο στην κυρίαρχη πολιτική.
Γι’ αυτό εμείς έχουμε πει ότι η λαϊκή εξουσία καλά θα κάνει να μην πληρώσει τίποτε. Αλλά για να το κάνεις πρέπει να έχεις στα χέρια σου τις επιχειρήσεις. Να είναι κοινωνική ιδιοκτησία.
Όπως ένας που χρωστάει στην Τράπεζα θα έρθουν να του πάρουν το σπίτι. Γι' αυτό λέμε ότι θέλει μαζικό αγώνα για να μην σου κόψουν το φως, το νερό.
Οι μορφές πάλης και δράσης πρέπει να αντιστοιχούν στην ένταση των προβλημάτων.
Αλλά επιμένουμε ότι πρέπει να υπάρξει κατεύθυνση, ποια είναι η έκβαση του αγώνα και πώς. Αλλιώς είναι ένα μεμονωμένο αίτημα, το οποίο μπορεί να παγιδεύσει το Κίνημα και να το φέρει σε μεγαλύτερη ηττοπάθεια.
ΑΘΗΝΑ 9/12/2010 ΤΟ ΓΡΑΦΕΙΟΥ ΤΥΠΟΥ ΤΗΣ ΚΕ ΤΟΥ ΚΚΕ
