Η «πολιτική συνοχής» της ΕΕ και οι επιπτώσεις της στους εργαζόμενους τους κατοίκους των νησιών
H συζήτηση για την «πολιτική συνοχής» της ΕΕ, για να μην είναι αποσπασμένη από την πραγματικότητα, πρέπει να παίρνει υπόψη της τις συνθήκες της καπιταλιστικής κρίσης που βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη και τον πόλεμο που έχουν εξαπολύσει η ΕΕ από κοινού με τις αστικές κυβερνήσεις και τα κόμματα του κεφαλαίου – με αιχμή του δόρατος τη στρατηγική της ΕΕ «Ευρώπη 2020» - για τη διασφάλιση των συμφερόντων του μονοπωλιακού κεφαλαίου, και από την άλλη μεριά τις ανάγκες της εργατικής τάξης, της φτωχομεσαίας αγροτιάς, των αυτοαπασχολουμένων και της νεολαίας.Η καπιταλιστική κρίση είναι αμείλικτη, προσδίδει πολύτιμη πείρα στην εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα. Η ίδια η ζωή σήμερα επιβεβαιώνει τις εκτιμήσεις του ΚΚΕ για τον χαρακτήρα και τις αιτίες της κρίσης, ότι δηλαδή πρόκειται για κρίση του καπιταλιστικού συστήματος. Κρίση υπερπαραγωγής, κρίση από τη συσσώρευση αμύθητων κερδών του κεφαλαίου που δεν βρίσκουν διέξοδο να επενδυθούν κερδοφόρα για την πλουτοκρατία. Να το ξεκαθαρίσουμε από την αρχή: κανένας «μηχανισμός στήριξης» δεν μπορεί να αποτρέψει τη καπιταλιστική κρίση. Η κρίση είναι το αναπόφευκτο προϊόν του καπιταλιστικού συστήματος, σύμφυτο και αναπόσπαστα δεμένο μ' αυτόν. Η πραγματικότητα είναι αμείλικτη. Η κρίση δεν οφείλεται σε κάποια μορφή ή τρόπο καπιταλιστικής διαχείρισης, στο νεοφιλελεύθερο μοντέλο. Είτε νεοφιλελεύθερη είτε σοσιαλδημοκρατική είναι η διαχείριση του καπιταλισμού μόνο δεινά έχει να προσφέρει στην εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα. Το σύστημα της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης παράγει κέρδη για το κεφάλαιο και βάσανα για τα θύματα της εκμετάλλευσης, τους εργαζόμενους. Η Ελλάδα αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα για τα αποτελέσματα αυτής της πολιτικής και τις συνέπειές της στην εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα. Η καπιταλιστική κρίση ξεγύμνωσε τα ψέματα των κομμάτων της πλουτοκρατίας, των κομμάτων του ευρωμονόδρομου, oτι οι εργαζόμενοι μέσα στην ΕΕ είναι προστατευμένοι από την κρίση, ότι το ευρώ και η ΟΝΕ θα τους οδηγούσε στην ευημερία, στη λεγόμενη σύγκλιση και άνοδο του βιοτικού επιπέδου τους.
Οι προτάσεις εξόδου από την κρίση που προβάλλονται από τις αστικές κυβερνήσεις και την ΕΕ βασίζονται στην ενίσχυση της κερδοφορίας των μονοπωλίων, μέσα από άγρια επίθεση στη ζωή και τα δικαιώματα των εργαζομένων. Ο δρόμος αυτός όχι μόνο οξύνει τα λαϊκά προβλήματα, αλλά και προετοιμάζει την επόμενη κρίση που θα προκύψει πολύ πιο σύντομα απ' όσο περιμένουν. Οι αντιπαραθέσεις, οι συμβιβασμοί και οι εύθραυστες ισορροπίες με επίκεντρο τον λεγόμενο "μηχανισμό στήριξης" - ουσιαστικά μηχανισμό ελεγχόμενης χρεοκοπίας στην Ευρωζώνη και την ΕΕ - αντανακλούν τον οξύτατο ανταγωνισμό που μαίνεται στο εσωτερικό της ΕΕ ανάμεσα σε τμήματα του κεφαλαίου, αλλά και με τις άλλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, για το ποιος θα βγει περισσότερο κερδισμένος από την καπιταλιστική κρίση σε βάρος του άλλου. Σε ένα μόνο πράγμα βρίσκεται ενωμένη η ΕΕ και οι αστικές κυβερνήσεις. Στην επίθεσή της ενάντια στους εργαζόμενους, στην προσπάθεια να τους φορτώσει τα βάρη της κρίσης.
Είναι τεράστιο ψέμα ότι ο «μηχανισμός στήριξης» και το Μνημόνιο έσωσε ή θα σώσει την Ελλάδα, την Ιρλανδία, την Πορτογαλία και όποιο λαό υποχρεώσουν να συρθεί σε αυτήν τη λαιμητόμο. Σωτηρία αποτελεί μόνο για το κεφάλαιο, τους εργαζόμενους τους οδηγεί στην πτώχευση.
Είναι μεγάλο ψέμα ότι η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ υποχρεώθηκε να καταφύγει στο «μηχανισμό στήριξης» ΕΕ - ΕΚΤ και ΔΝΤ και το Μνημόνιο. Η δημιουργία του μηχανισμού και του Μνημονίου αποτελεί στρατηγική επιλογή του μεγάλου κεφαλαίου σε πλήρη σύμπνοια, συνεργασία και σύμπραξη με την ΕΕ. Στον δρόμο αυτό, στην βάρβαρη και ανελέητη επίθεση στη ζωή και τα δικαιώματα της εργατικής τάξης, των αυτοαπασχολούμενων, των φτωχών λαϊκών στρωμάτων και της νεολαίας, το μονοπωλιακό κεφάλαιο βλέπει το μοναδικό δρόμο να διασώσει την κερδοφορία του. Τμήματα του μονοπωλιακού κεφαλαίου να αποφύγουν την χρεοκοπία και ταυτόχρονα να εξασφαλιστούν τα κέρδη των δανειστών, του τραπεζικού-χρηματιστικού κεφαλαίου της Γερμανίας, της Γαλλίας, της Μ. Βρετανίας και άλλων καπιταλιστικών κρατών.
Ακριβώς αυτές τις στρατηγικές επιδιώξεις του μονοπωλιακού κεφαλαίου έρχεται να υπηρετήσει σήμερα και η ονομαζόμενη «πολιτική συνοχής» της ΕΕ, τόσο με τη σημερινή της μορφή, όσο και με αυτή που σχεδιάζεται για τη περίοδο μετά το 2013. Η λεγόμενη "πολιτικής συνοχής" της ΕΕ, δεν μπορεί να αποκρύψει δύο βασικά χαρακτηριστικά που σημαδεύουν τον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης:
Πρώτο, ότι ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής γεννάει κα πολλαπλασιάζει τις ανισομετρίες σε όλα τα επίπεδα: ανάμεσα σε τομείς και κλάδους της παραγωγής, στα κράτη-μέλη της και στις περιφέρειες στα ίδια τα κράτη-μέλη της. Η ίδια η λειτουργία της ΕΕ ως ιμπεριαλιστική διακρατική ένωση του κεφαλαίου οξύνει την ανισόμετρη ανάπτυξη, μέσα από τη λειτουργία της ενιαίας καπιταλιστικής αγοράς, που επιδεινώνει τους όρους ανάπτυξης των λιγότερο αναπτυγμένων καπιταλιστικών οικονομιών σε όφελος των ισχυρών καπιταλιστικών δυνάμεων. Καμία "πολιτική συνοχής" της ΕΕ δεν μπορεί να περιορίσει και πολύ περισσότερο να εξαλείψει την ανισόμετρη ανάπτυξη που είναι το αναπόφευκτο αποτέλεσμα του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής που λειτουργεί με αποκλειστικό κριτήριο το κέρδος του κεφαλαίου και γι’ αυτό αναπτύσσεται με απόλυτη αναρχία. Τα ίδια τα στοιχεία της ΕΕ είναι συντριπτικά. Σύμφωνα με τη Eurostat (Eurostat news release 23/19-2-2007), το περιφερειακό κατά κεφαλήν ΑΕΠ κυμαίνεται (σε Μονάδες Αγοραστικής Δύναμης) από το 303% για την περιφέρεια του Κεντρικού Λονδίνου (το περίφημο City των χρηματιστών) και το 251% του Λουξεμβούργου ή το 248% των Βρυξελλών στο 24% για την νοτιοανατολική περιφέρεια της Ρουμανίας, το 26% για την περιφέρεια Severozapaden της Βουλγαρίας κ.ο.κ.
Στο 25% των περιφερειών της ΕΕ, το ΑΕΠ ανά κάτοικο είναι χαμηλότερο του 75% του μέσου όρου της ΕΕ.
Δεύτερο ότι η "πολιτική συνοχής" της ΕΕ, τα χρήματα τα οποία διαθέτει στις περιφέρειες από τον κοινοτικό προϋπολογισμό δεν έχουν στόχο την υλοποίηση έργων που να ικανοποιούν τις λαϊκές ανάγκες, αλλά αντίθετα κατευθύνονται σε έργα και υποδομές αναγκαίες για το κεφάλαιο και την κερδοφορία του, ενώ την ίδια στιγμή μέσα από τις περιβόητες συμπράξεις δημόσιου - ιδιωτικού τομέα προσφέρουν ζεστό χρήμα στους μονοπωλιακούς ομίλους. Η πείρα της Ελλάδας, για παράδειγμα από την «πολιτική συνοχής» και τα ποικιλώνυμα ΜΟΠ, ΚΠΣ και το ισχύον ΕΣΠΑ είναι χαρακτηριστική για το ποιος βγήκε ωφελημένος.
Το 2011 κλείνουν 30 χρόνια από την ένταξη της Ελλάδας στην ΕΟΚ/ΕΕ. Η πραγματικότητα είναι αδυσώπητη. Η ζωή έδωσε και συνεχίζει να δίνει τις απαντήσεις της ποιόν ωφέλησε και ωφελεί η ένταξη και η συμμετοχή της χώρας μας στην διακρατική αυτή ένωση του κεφαλαίου: ΤΑ ΜΟΝΟΠΩΛΙΑ ή ΤΟ ΛΑΟ. Η πραγματικότητα επιβεβαιώνει τις θέσεις του ΚΚΕ και διαψεύδει κατηγορηματικά τα κόμματα του κεφαλαίου και του ευρωμονόδρομου.
Οι νησιώτες και ιδιαιτέρα αυτοί του βόρειου Αιγαίου έχουν πια την απαιτούμενη πείρα. Κατανοούν πλήρως γιατί ενώ πρώτα η ΕΕ και οι ντόπιοι υποστηρικτές της διαφήμιζαν τα οφέλη που προκύπτουν από την ένταξη και την συμμετοχή της Ελλάδας σε αυτήν, σήμερα σιωπούν. Αντικατέστησαν μάλιστα την αυταπόδεικτα ψευδή και παραπλανητική αυτή θέση με το κίβδηλο επιχείρημα του κόστους της μη ένταξης.
Η πολιτική συνοχής ΕΕ - αστικών κυβερνήσεων για την τρέχουσα περίοδο 2007 - 2013
Σύμφωνα με τις Στρατηγικές Κατευθυντήριες Γραμμές της ΕΕ για τη Συνοχή (ΕΕ L 291 της 21.10.2006) και την αναθεωρημένη Στρατηγική της Λισαβόνας, που συνεχίζει η ακόμη πιο αντιδραστική Στρατηγική της ΕΕ «Ευρώπη 2020», τα συγχρηματοδοτούμενα προγράμματα μέσω της περιφερειακής πολιτικής προσανατολίζουν τους πόρους τους στις εξής προτεραιότητες:
- Να γίνουν η Ευρώπη και οι περιφέρειές της πιο ελκυστικοί τόποι για επενδύσεις και απασχόληση (δηλαδή ευνοϊκό περιβάλλον αναπαραγωγής του κεφαλαίου).
- Να βελτιωθεί η γνώση και η καινοτομία (που σημαίνει πλήρης υποταγή της έρευνας στις ανάγκες του κεφαλαίου).
- Να δημιουργηθούν περισσότερες και καλύτερες θέσεις εργασίας (με άλλα λόγια επιτάχυνση της απελευθέρωσης της αγοράς εργασίας και εφαρμογή της ευελφάλειας, σαρωτικές αντιδραστικές αλλαγές στα συστήματα κοινωνικής ασφάλισης).
- Να ληφθεί υπόψη η χωροταξική διάσταση της πολιτικής της συνοχής (δηλαδή προσανατολισμός του κεφαλαίου σε κερδοφόρες δράσεις σε διασυνοριακό «μακροπεριφερειακό» επίπεδο - π.χ. Περιφέρεια του Δούναβη - Μεσόγειος - Βαλτική - Μαύρη Θάλασσα).
Το Εθνικό Στρατηγικό Πλαίσιο Αναφοράς (ΕΣΠΑ)
Ο ταξικός χαρακτήρας του ΕΣΠΑ, όπως και των προηγούμενων κοινοτικών αναπτυξιακών προγραμμάτων είναι προφανής. Οι χρηματοδοτούμενες δράσεις πρέπει να υπακούουν υποχρεωτικά σε γενικότερες αντιλαϊκές πολιτικές της στρατηγικής της ΕΕ «Ευρώπη 2020» και το Σύμφωνο Σταθερότητας. Το 63% των διαθέσιμων κονδυλίων από τα διαρθρωτικά ταμεία χρηματοδοτούν δράσεις που συμβάλλουν άμεσα στη στρατηγική αυτή. Γι' αυτό και προωθείται απαρέγκλιτα από τις κυβερνήσεις του κεφαλαίου, τόσο από τη σημερινή του ΠΑΣΟΚ όσο και από την προηγούμενη της ΝΔ.
Τα κονδύλια αυτά, κάτω από το σχεδιασμό της ΕΕ και των αστικών κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, κατέληξαν και καταλήγουν πάντα στα χέρια της πλουτοκρατίας για την οποία και προορίζονται. Στην Ελλάδα, μάλιστα, μεγάλο τμήμα τους - πάνω από 40%, σύμφωνα με τα στοιχεία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής - επιστρέφει άμεσα στους μονοπωλιακούς ομίλους των ισχυρών καπιταλιστικών κρατών της ΕΕ, ενώ το υπόλοιπο λυμαίνεται η ντόπια αστική τάξη.
Όμως, γίνεται εμφανής η ανισόμετρη ανάπτυξη τόσο ανάμεσα στις ελληνικές περιφέρειες, όσο και ανάμεσα σε αυτές και εκείνες της ΕΕ, τάση που με μεγαλύτερη ένταση στη φάση της καπιταλιστικής κρίσης αυξάνει το χάσμα με οδυνηρές συνέπειες για τους εργαζόμενους.
Το Βόρειο Αιγαίο μαζί με την Ανατολική Μακεδονία - Θράκη, Κεντρική Μακεδονία, Δυτική Μακεδονία και Θεσσαλία βρίσκονται σε σχεδόν διαρκή φθίνουσα πορεία την τελευταία δεκαετία, ενώ σε αξεπέραστη κρίση δείχνει να βρίσκονται η Δυτική και η Στερεά Ελλάδα.
Τα νησιά του Βόρειου Αιγαίου πηγαίνουν από το κακό στο χειρότερο και δεν μπορούν να εκμεταλλευτούν τα συγκριτικά τους οφέλη προς όφελος των εργαζομένων τους. Η αδυναμία ικανοποίησης βασικών λαϊκών αναγκών οδηγεί στον πληθυσμιακό μαρασμό, στην γήρανση, και στην ανάπτυξη και πάλι της εσωτερικής και εξωτερικής μετανάστευσης. Η βιομηχανική παραγωγή συρρικνώνεται, ιδιαίτερα ο τομέας της μεταποίησης, οι μικρομεσαίες βιομηχανικές και βιοτεχνικές μονάδες κλείνουν διαρκώς και τείνουν να εξαφανιστούν πλήρως. Σε αυτές πρέπει να προστεθεί και η πιο πρόσφατη κρίση του τομέα των κατασκευών. Το κεφάλαιο στρέφεται σε άλλες περιοχές προκειμένου να εξασφαλίσει μεγαλύτερη κερδοφορία με την ενεργή στήριξη και συμβολή των πολιτικών της ΕΕ και διαχρονικά των αστικών κυβερνήσεων. Η αγροτική παραγωγή φθίνει ακολουθώντας τις αντιαγροτικές πολιτικές της ΕΕ και της ΚΑΠ και μαζί της συρρικνώνεται ο αγροτικός πληθυσμός και ο μικρός κλήρος. Η διαρκής μείωση του λαϊκού εισοδήματος έχει εξαιρετικά αρνητικό αντίκτυπο στους αυτοαπασχολουμένους και τις μικρές επιχειρήσεις που υποφέρουν καθημερινά από την πίεση των μονοπωλίων και των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων που κατακλύζουν πλέον και τις περιφερειακές αγορές.
Σαν μοναδική διέξοδος από τις κυβερνήσεις του κεφαλαίου – ΠΑΣΟΚ και ΝΔ- προβάλλεται η τουριστική ανάπτυξη. Ποια τουριστική ανάπτυξη όμως. Αυτή που ευνοεί και ωφελεί μόνο τους μεγάλους μονοπωλιακούς ομίλους των ξενοδοχειακών μονάδων και των «tour operators». Οι μικρές οικογενειακές τουριστικές επιχειρήσεις οδηγούνται στην χρεοκοπία, αφού δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν στον ανταγωνισμό με τα μονοπώλια. Τα τουριστικά πακέτα «all inclusive» χτυπάνε και όλες τις μικρές επιχειρήσεις που αναπτύσσονται «δορυφορικά» στο τουριστικό μοντέλο ανάπτυξης και στην τοπική οικονομία.
Η κατάργηση του «CABOTAGE» (Κανονισμός της ΕΕ 3577/93) και η απελευθέρωση της ακτοπλοΐας όξυνε τον ανταγωνισμό, ενίσχυσε την εφοπλιστική επιθετικότητα και χειροτέρευσε τη συγκοινωνιακή εξυπηρέτηση των νησιών και την κατάσταση των ναυτεργατών. Τρεις επιχειρηματικοί όμιλοι «MIG», «Grimaldi Group» και «Sea Star Capital» ελέγχουν το 85% της κίνησης των ακτοπλοϊκών συγκοινωνιών Πολλά νησιά αντιμετωπίζουν έντονα προβλήματα, τόσο από την μη δρομολόγηση όσο και από τη μείωση της συχνότητας των δρομολογίων των πλοίων.
Αποτελεί μεγάλη πρόκληση μια τετραμελής εργατική - λαϊκή οικογένεια να πρέπει να ξοδέψει έναν ολόκληρο μισθό – πάνω από 600 ευρώ – για να ταξιδέψει με πλοίο από τη Χίο, τη Μυτιλήνη, τη Λήμνο, την Ικαρία ή τη Σάμο στον Πειραιά.
Η ανεπάρκεια των συγκοινωνιών και τα ακριβά εισιτήρια δημιουργούν προβλήματα στην οικονομία των νησιών και στα λαϊκά στρώματα που διατηρούν ορισμένες δραστηριότητες (τουρισμός, γεωργία, κτηνοτροφία, αλιεία, μεταποιητικές βιοτεχνίες κ.α.), ενώ οι εφοπλιστές καρπώνονται μεγάλα ποσά από τις επιδοτήσεις στο όνομα της εξυπηρέτησης των χαρακτηρισμένων ως «άγονων γραμμών». Τα τελευταία οκτώ χρόνια από την κατάργηση του «CABOTAGE» (1η Γενάρη 2003 μέχρι τέλος Δεκέμβρη 2010) δεκαπλασιάστηκε η κρατική επιδότηση των ακτοπλόων εφοπλιστών για τις «άγονες γραμμές». Μόνο για τον Προϋπολογισμό του 2011 εκτινάχθηκε στα 90 εκατομμύρια ευρώ.
Συνολικά οι εφοπλιστές με τη κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ, με στόχο την αύξηση των κερδών τους, προωθούν ένα γενικό επανασχεδιασμό των ακτοπλοϊκών δρομολογίων που οξύνει ακόμα παραπέρα τα προβλήματα σύνδεσης των νησιών με την ηπειρωτική Ελλάδα και μεταξύ τους
Χαρακτηριστικό της περιφερειακής αυτής ανισότητας είναι τα υψηλά ποσοστά ανεργίας, ιδιαίτερα σε γυναίκες και νέους και κυρίως η αύξηση της μερικής και προσωρινής απασχόλησης κυρίως σε εποχιακές θέσεις εργασίας, ως συνέπεια της συρρίκνωσης της παραγωγικής βάσης των νησιών. Ειδικά στο Βόρειο Αιγαίο παρατηρείται ακόμα πιο δυσανάλογη από άλλες νησιώτικες περιοχές αύξηση της γήρανσης του πληθυσμού και της εξάρτησης των ηλικιωμένων. Επίσης σημαντικές είναι οι ελλείψεις στην εκπαίδευση και κυρίως στην Υγεία και την περίθαλψη και γενικότερα στις κοινωνικές υποδομές που εσκεμμένα οδηγούν στην όλο και μεγαλύτερη εμπορευματοποίηση αυτών των κοινωνικών υπηρεσιών σε βάρος των λαϊκών στρωμάτων και του εισοδήματός τους.
Τα κόμματα του κεφαλαίου ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΛΑ.Ο.Σ., Δημοκρατική Συμμαχία και τα κόμματα του ευρωμονόδρομου ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, η Δημοκρατική Αριστερά και οι Οικολόγοι Πράσινοι επιδιώκουν τη χειραγώγηση, τον εκμαυλισμό συνειδήσεων, την εξαπάτηση των εργαζομένων προπαγανδίζοντας ότι με «καλύτερη διαχείριση» των κοινοτικών κονδυλίων μπορεί να επιλυθεί το πρόβλημα της ανισόμετρης ανάπτυξης, να περιοριστούν οι κοινωνικές και περιφερειακές αντιθέσεις. Για ποιον όμως; Το ερώτημα είναι αμείλικτο: Για τα μονοπώλια ή για το λαό;
Η μελλοντική «περιφερειακή πολιτική» ΕΕ και αστικών κυβερνήσεων
Τα σχέδια του κεφαλαίου και των πολιτικών εκπροσώπων του για τη μελλοντική πολιτική συνοχής επιδιώκουν να υπηρετήσουν τις σύγχρονες ανάγκες του κεφαλαίου, την ταχύτητα προώθησης των καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων που προωθεί η αντιλαϊκή στρατηγική "Ευρώπη 2020", συνέχεια της Στρατηγικής της Λισσαβόνας. Το ενισχυμένο Σύμφωνο Σταθερότητας και τις άγριες περικοπές των κοινωνικών δαπανών που προβλέπονται να κατοχυρωθούν άμεσα και νομοθετικά από την ΕΕ, στα πλαίσια της ενισχυμένης «οικονομικής διακυβέρνησης». Στρατηγική που σηματοδοτεί την άγρια επίθεση στα εργασιακά, ασφαλιστικά και κοινωνικά δικαιώματα της εργατικής τάξης, εκφράζει την όξυνση των ανταγωνισμών ανάμεσα στα τμήματα του κεφαλαίου για το μοίρασμα της λείας από την αφαίμαξη των λαϊκών εισοδημάτων. Ακόμη και αυτή η ψευδεπίγραφη και απατηλή «αρχή της κοινοτικής αλληλεγγύης» εγκαταλείπεται και αντικαθίσταται από την «ανταγωνιστικότητα» του κεφαλαίου. Από την υποταγή της ψευδεπίγραφα ονομαζόμενης "πολιτικής συνοχής" στην Στρατηγική "Ευρώπη 2020", στις καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις δηλαδή που έχει ανάγκη το κεφάλαιο, σε έργα και υποδομές που εξυπηρετούν την κερδοφορία των μονοπωλιακών ομίλων.
«Επιλέξιμα» για την ΕΕ δεν ήταν ούτε και πρόκειται ποτέ να είναι έργα για την αντισεισμική θωράκιση, την αντιπλημμυρική προστασία, τη λαϊκή κατοικία, την κατασκευή υποδομών για δωρεάν και αποκλειστικά δημόσια Παιδεία, Υγεία, Πρόνοια, φτηνές και ασφαλείς ακτοπλοϊκές συγκοινωνίες, αλλά μόνο τα έργα εκείνα που εξυπηρετούν την ενιαία καπιταλιστική αγορά της ΕΕ, τις τέσσερις ελευθερίες κίνησης του κεφαλαίου, τις υποδομές που είναι αναγκαίες για την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας, δηλαδή της κερδοφορίας των μονοπωλίων. Αυτήν την κατεύθυνση έρχεται να ενισχύσει στη χώρα μας η νέα διοικητική δομή του αστικού κράτους που προωθείται με τον «Καλλικράτη», ώστε η τοπική διοίκηση - που στην ευρωενωσιακή ορολογία παρουσιάζεται ως «πολυεπίπεδη διακυβέρνηση» - να δημιουργήσει ακόμη ευνοϊκότερες συνθήκες για την επέλαση του μονοπωλιακού κεφαλαίου σε νέους κερδοφόρους τομείς και δράσεις («πράσινη οικονομία», παραπέρα εμπορευματοποίηση των υπηρεσιών εκπαίδευσης, Υγείας, Πρόνοιας, κ.λπ.) και ένταση της εκμετάλλευσης της εργατικής τάξης.
Η πράσινη οικονομία, η υποταγή της έρευνας στις επιδιώξεις του κεφαλαίου, η πλήρης προσαρμογή της εκπαίδευσης και των πανεπιστημίων στις ανάγκες των επιχειρήσεων, η διά βίου μάθηση, οι καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις, η πλήρης αποσάθρωση των σχέσεων εργασίας, η κατεδάφιση των δημόσιων ασφαλιστικών και συνταξιοδοτικών συστημάτων αποτελούν κοινό παρονομαστή αυτής της στρατηγικής ενίσχυσης του κεφαλαίου.
Το μέλλον διαγράφεται ακόμα χειρότερο. Η περιφερειακή ανάπτυξη εξαρτάται σχεδόν αποκλειστικά από την διάθεση των κοινοτικών κονδυλίων στις συμπράξεις ιδιωτικού και δημόσιου τομέα.
Η μέχρι σήμερα εμπειρία από τα ΜΟΠ και τα 3 ΚΠΣ δείχνει ότι τα κοινοτικά κονδύλια κατευθύνονται σε υποδομές, έργα και δράσεις αναγκαίες για το κεφάλαιο και τις καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις και όχι για την ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών. Ο πολυδιαφημιζόμενος πακτωλός χρημάτων της ΕΕ κατέληξε άμεσα ή έμμεσα στις τσέπες της πλουτοκρατίας.
Τα αδιέξοδα αυτής της πολιτικής τα γνωρίζουν καλά οι αστικές κυβερνήσεις και η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, τα κόμματα του κεφαλαίου και του ευρωμονόδρομου στη χώρα μας. Όμως, ταγμένες να υπηρετούν τα συμφέροντα του κεφαλαίου και να διασφαλίζουν τα κέρδη των μονοπωλιακών ομίλων, το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι μήπως και καταφέρουν μέσα στα ευρωενωσιακά όργανα να κρατήσουν κάποια κονδύλια για περιφέρειες με σοβαρά προβλήματα φτώχειας, μεταξύ των οποίων και αυτή του Βορείου Αιγαίου, η οποία με το νέο σχεδιασμό της ΕΕ πρόκειται να βγει από το στόχο 1 της Σύγκλισης, με τεράστιες απώλειες ενίσχυσης από τα διαρθρωτικά ταμεία της ΕΕ. Είναι βέβαια περιττό να πούμε ότι τέτοιου είδους προσπάθειες της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ δεν πρόκειται να έχουν κανένα αποτέλεσμα προς όφελος των λαϊκών αναγκών, γίνονται μόνο για να αξιοποιηθούν επικοινωνιακά για την χειραγώγηση και την εξαπάτηση των εργαζόμενων. Σε μία παρόμοια κατεύθυνση κινείται και το ψήφισμα του ευρωπαϊκού κοινοβουλίου για τις νησιωτικές περιφέρειες που θυμίζει ευχολόγιο μοναχών, χωρίς κανένα συγκεκριμένο μέτρο και πρόταση προς όφελος των λαϊκών αναγκών. Πολύ περισσότερο που υπονομεύεται από την Έκθεση της ίδιας Επιτροπής Περιφερειών του ευρωκοινοβουλίου, που ψηφίστηκε μόλις την προηγούμενη βδομάδα στο ευρωπαϊκό κοινοβούλιο στο Στρασβούργο και κινείται ακριβώς στην κατεύθυνση της "ανταγωνιστικότητας", που σημαίνει σε μετάφραση της κοινοτικής διαλέκτου ότι τα κονδύλια πρέπει να κατευθύνονται όχι με βάση τις ανάγκες των περιφερειών και το επίπεδο σύγκλισης, αλλά εκεί όπου υπάρχουν τα περισσότερο ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα για το κεφάλαιο, ώστε να αυξάνει η κερδοφορία του και να γίνει η ΕΕ ανταγωνιστικότερη στον ενδοϊμπεριαλιστικό πόλεμο των αγορών. Τα όποια κονδύλια για την περιφέρεια του Β. Αιγαίου δεν πρόκειται να κατευθυνθούν σε έργα και υποδομές για σχολεία, νοσοκομεία, υποδομές πρόνοιας, φτηνές και ασφαλείς ακτοπλοϊκές συγκοινωνίες, ανάπτυξη της εγχώριας αγροτικής παραγωγής. Αντίθετα θα κατευθυνθούν σε δράσεις, έργα, υποδομές που εξυπηρετούν κερδοφόρες επιχειρηματικές δραστηριότητες του τύπου: αγροτουρισμός, τουρισμός «all inclusive» και μαρίνες που θα απευθύνονται σε πλούσια βαλάντια, χερσαία και θαλάσσια αιολικά πάρκα, ξεπούλημα των αεροδρομίων και των λιμανιών. Τέτοιες δράσεις θα συνεχίσουν να εξυπηρετούν μία ανάπτυξη για τους λίγους, τους επιχειρηματικούς ομίλους, ενώ για τους φτωχομεσαίους αγρότες θα επιταχύνουν το ξερίζωμα από τη γη τους, το κλείσιμο των οικογενειακών και μικρών τουριστικών και άλλων επιχειρήσεων, θα εκτινάξουν την ανεργία στα ύψη και θα εντείνουν την εκμετάλλευση της εργατικής τάξης.
Οι καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις που αποφασίστηκαν στην πρόσφατη Σύνοδο Κορυφής του Συμβουλίου (16 και 17 Δεκέμβρη) σε συνθήκες καπιταλιστικής κρίσης και όξυνσης των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων, τόσο στο εσωτερικό της ΕΕ όσο και με τα άλλα ιμπεριαλιστικά κέντρα, έχουν στόχο την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας και διείσδυση των μονοπωλίων σε νέες αγορές για την εκμετάλλευση των πλουτοπαραγωγικών πηγών και των λαών. Αποφάσεις που συνδέονται και επιδρούν καθοριστικά, με τη ΝΑΤΟποίηση του Αιγαίου, και την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ), τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας μας, τις εξελίξεις στο Κυπριακό και στην ευρύτερη περιοχή.
Απαιτούνται ριζικές αλλαγές
Οι θέσεις του ΚΚΕ για το χαρακτήρα και τη φύση της ΕΕ επιβεβαιώνονται πλήρως. Η ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών είναι αδύνατη κάτω από τη λειτουργία του σιδερένιου νόμου του κέρδους. Υπάρχει λύση, υπάρχει άλλος δρόμος που βάζει στο επίκεντρο τον άνθρωπο και τις σύγχρονες λαϊκές ανάγκες.
Το ΚΚΕ ενισχύει την πάλη του εργατικού και λαϊκού κινήματος και τις διεκδικήσεις του και στην περιοχή του Β. Αιγαίου, που αναπτύσσεται από το ΠΑΜΕ , την ΠΑΣΥ, την ΠΑΣΕΒΕ, το ΜΑΣ και την ΟΓΕ, κόντρα στην «πολιτική συνοχής» και τη γενικότερη αντιλαϊκή στρατηγική της ΕΕ, της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ.
Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, η ίδια η ζωή και η πείρα των εργαζομένων κάνουν επιτακτική την ανάγκη να ενδυναμώσει στους τόπους δουλειάς και κατοικίας το κοινωνικό μέτωπο για να εμποδίσουμε τα χειρότερα που φέρνουν ΕΕ, κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, με τη στήριξη των κομμάτων του κεφαλαίου και του ευρωμονόδρομου.
Η ικανοποίηση των αναγκών των εργαζομένων, της φτωχής αγροτιάς, των αυτοαπασχολουμένων, της νεολαίας, η ικανοποίηση συνολικά των λαϊκών αναγκών απαιτεί ριζικές αλλαγές, απαιτεί αλλαγή συσχετισμού δύναμης, να περάσει η εξουσία στα χέρια του λαού μας, ο πλούτος στα χέρια αυτών που τον παράγουν, τα μέσα παραγωγής να γίνουν λαϊκή περιουσία, να στηριχθεί η ανάπτυξη στον κεντρικό σχεδιασμό που θα εκφράζεται σε κλαδικό και περιφερειακό επίπεδο.
Να οργανωθεί εργατικός - κοινωνικός έλεγχος μέσα από τον οποίο θα συμμετέχουν οι εργαζόμενοι, οι λαϊκοί φορείς στην οικοδόμηση της νέας κοινωνίας.
Γι' αυτό παλεύει το ΚΚΕ δίνοντας σκληρό αγώνα για όλα τα προβλήματα των εργαζομένων.
Σ' αυτόν το δρόμο ανάπτυξης που κουμάντο θα κάνει ο λαός μπορεί να αναβαθμιστεί ο ρόλος των εργαζομένων, το πολυάριθμο επιστημονικό δυναμικό.
Σ' αυτόν το δρόμο ανάπτυξης μπορεί να εξασφαλιστεί το δικαίωμα στην πλήρη-σταθερή εργασία, σύγχρονα εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα, το δικαίωμα στη μόρφωση, στην επαγγελματική εκπαίδευση και μετεκπαίδευση, δωρεάν.
Σ' αυτόν το δρόμο ανάπτυξης μπορούν να παρθούν μέτρα ουσιαστικής προστασίας της υγείας, της ασφάλειας και της ζωής των εργαζομένων, να αποκτήσει άλλη θέση στη ζωή τους ο ελεύθερος χρόνος, η ψυχαγωγία, η ξεκούραση, ο λαϊκός πολιτισμός, να αναβαθμιστούν οι κανόνες για την προστασία του περιβάλλοντος.
Σ' αυτόν το δρόμο ανάπτυξης μπορούμε να έχουμε σύγχρονα, ασφαλή ακτοπλοϊκά πλοία, εξασφαλίζοντας την απρόσκοπτη συγκοινωνιακή εξυπηρέτηση όλων των νησιών, με φτηνό εισιτήριο. Ακτοπλοϊκές συγκοινωνίες, τουριστικά πλοία που θα δώσουν ώθηση, πρώτα απ' όλα, στο λαϊκό τουρισμό, θα συμβάλλουν στην αξιοποίηση της φυσικής ομορφιάς και της πολιτιστικής κληρονομιάς του τόπου μας, στην αναβάθμιση των νησιών αλλά και των παραθαλάσσιων περιοχών της ηπειρωτικής Ελλάδας.
Σ' αυτόν το δρόμο ανάπτυξης μπορεί να αξιοποιηθεί η επιστημονική έρευνα, η εφαρμοσμένη τεχνολογία και οι πλουτοπαραγωγικές πηγές της χώρας, που θα εξασφαλίζουν τις πραγματικές ανάγκες της Εθνικής Άμυνας και θα συμβάλλουν στην ανάπτυξη των σχέσεων με τις άλλες χώρες στη βάση του αμοιβαίου οφέλους.
Αυτός ο δρόμος της ρήξης και της αποδέσμευσης από την ΕΕ και τις άλλες ιμπεριαλιστικές ενώσεις, ο δρόμος της Λαϊκής Εξουσίας, της Λαϊκής Οικονομίας, μπορεί να οδηγήσει στη λαϊκή ευημερία, να βάλει στο επίκεντρο της ανάπτυξης τον εργαζόμενο άνθρωπο και τις ανάγκες του, να οδηγήσει στον περιορισμό και στην πορεία στην εξάλειψη των κοινωνικών και περιφερειακών αντιθέσεων.
Γιώργος Τούσσας
Μέλος της ΚΕ και ευρωβουλευτής του ΚΚΕ
Χίος 20 Δεκέμβρη 2010
