Συντρόφισσες και σύντροφοι,
Εδώ στη Λιβαδειά, σ’ αυτή την όμορφη πόλη της Στερεάς, το κάλεσμα αγωνιστικής συμπόρευσης του ΚΚΕ φτάνει σήμερα και με αυτή τη μεγάλη συγκέντρωση, σε κάθε εργαζόμενο, σε κάθε άνεργο, κάθε αγρότη και επαγγελματία, κάθε νέο παιδί και γυναίκα των λαϊκών οικογενειών.
Σας λέμε καθαρά, ειλικρινά: Ανεξάρτητα τι επιλογές κάνατε μέχρι χτες, ποιους εμπιστευτήκατε, ανεξάρτητα αν συμφωνείτε σε όλα μαζί μας, τώρα ήρθε η ώρα να κάνετε την επιλογή που δεν είχατε ίσως καν σκεφτεί ή δεν είχατε αποφασίσει ακόμα: Να πάρετε τη θέση σας δίπλα στο ΚΚΕ στους αγώνες, στο κίνημα, στις εκλογές στις δημοτικές και περιφερειακές, στις βουλευτικές εκλογές, όποτε κι αν γίνουν. Να βάλετε μπροστά τις δικές σας ανάγκες.
Σήμερα η ίδια η ζωή επιβάλλει να κάνουμε επιλογές που μέχρι σήμερα δεν είχαμε σκεφτεί: Μπορούμε να βρεθούμε μαζί με τους κομμουνιστές στο Σωματείο, στον Σύλλογο, στον μαζικό φορέα της συνοικίας, της πόλης και του χωριού. Εκεί όπου οι λίγοι μπορούν να γίνουν πολλοί και με τις διεκδικήσεις, την πάλη τους, να καταφέρουν κάτι να φρενάρουν, ακόμα και να κερδίσουν μια ανάσα ανακούφισης.
Ακριβώς γιατί κοιτάνε μόνο μπροστά, ούτε πάνω, ψάχνοντας για παλιούς και νέους "σωτήρες", ούτε κάτω και πίσω, βουλιάζοντας στη μιζέρια και την ηττοπάθεια του "τίποτα δεν γίνεται", "τίποτα δεν αλλάζει".
Γιατί, αν κάτι μπορεί να κινηθεί, αν κάτι μπορεί να αλλάξει, αυτό θα γίνει αν κοιτάμε μόνο μπροστά. Με αισιοδοξία και εμπιστοσύνη στη δύναμη της ταξικής πάλης, του λαϊκού αγώνα, σημαδεύοντας τον πραγματικό αντίπαλο, αυτό το βάρβαρο σύστημα της εκμετάλλευσης, τις κυβερνήσεις και τα κόμματα που το υπηρετούν, άσχετα τι λένε, με τι προσωπείο, με τι συνθήματα εμφανίζονται στον λαό.
Να αποσύρουμε την εμπιστοσύνη μας στα κόμματα του κεφαλαίου
Ναι, σήμερα η ζωή επιβάλλει να αποσύρουμε την εμπιστοσύνη μας στα κόμματα του κεφαλαίου: Τη ΝΔ, τον ΣΥΡΙΖΑ, το ΠΑΣΟΚ, όλους τους τσιλιαδόρους του συστήματος.
Η πείρα της τελευταίας δεκαετίας δείχνει πως ο ένας φεύγει, ο άλλος έρχεται, για να συνεχίσει το αντιλαϊκό έργο που δεν μπόρεσε ή δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει ο προηγούμενος. Μόνος του ή και με παρέα… Με νόμους πάνω στους νόμους, με μέτρα πάνω στα μέτρα… Με μόνιμο αποδέκτη αυτού του αντιλαϊκού έργου την εργατική τάξη, τα λαϊκά μεσαία στρώματα, τον λαό μας.
Για το χατίρι των κερδών των λίγων, των καπιταλιστών, χτίζουν και ενισχύουν ένα αντιδραστικό αντεργατικό, αντιλαϊκό οικοδόμημα που έχει την υπογραφή όλων όσοι κυβέρνησαν μέχρι σήμερα. Και της ΝΔ, και του ΣΥΡΙΖΑ και του ΠΑΣΟΚ παλιότερα.
Αυτή είναι η προίκα του Μητσοτάκη, του Τσίπρα και του Ανδρουλάκη: Τα αντιλαϊκά πεπραγμένα τους, είτε ως κυβέρνηση είτε ως αντιπολίτευση. Κι αυτή την προίκα περιφέρουν, από επιτελείο σε επιτελείο, μέσα και έξω από τη χώρα, στις ιμπεριαλιστικές συμμαχίες τους. Και με αυτή διαπραγματεύονται στα παζάρια του αστικού πολιτικού συστήματος που έχουν ξεκινήσει για την επόμενη μέρα.
Δίνουν και παίρνουν τα προξενιά, για το ποιος με ποιον θα αναλάβει το κυβερνητικό τιμόνι, για να κατσικωθεί πάλι στον σβέρκο του λαού.
Και επειδή, όπως όλα δείχνουν, η όποια επόμενη κυβέρνηση θα έχει πρόσθετες μεγάλες δυσκολίες, δεν φτάνει ένα, χρειάζεται και δεύτερο αστικό κόμμα, για να μοιραστούν μαζί την ευθύνη αυτής της αντιλαϊκής διαδρομής. Δυσκολίες βέβαια που θα μεγαλώσουν λόγω και των εξελίξεων στην οικονομία, η οποία βυθίζεται σε όλη την Ευρωζώνη σε κρίση. Εξελίξεις δηλαδή δυσοίωνες, όχι μόνο για τον λαό μας, αλλά για όλους τους λαούς.
Όσο για το κλίμα ευφορίας που προσπαθεί να καλλιεργήσει η κυβέρνηση της ΝΔ στον λαό, ο οποίος ήδη βλέπει πως αυτός πληρώνει, αλλά ο λογαριασμός δεν βγαίνει, αυτό το κλήμα, λοιπόν, είναι στραβό και θα το φάει όχι κανένας γάιδαρος, αλλά η νέα καπιταλιστική κρίση που έρχεται.
Κι αυτά δεν τα λέμε για να κινδυνολογήσουμε, τα λέμε γιατί πρέπει σαν λαός, σαν χώρα να προετοιμαστούμε. Και προετοιμασία σημαίνει πρώτα απ’ όλα εγρήγορση και ετοιμότητα για να μην πληρώσει ξανά ο λαός τα βάρη.
Γιατί το κοντέρ των αντιλαϊκών μέτρων δεν έχει μηδενίσει, συνεχίζει να γράφει συνεχώς την τελευταία δεκαετία που το σύστημα βολοδέρνει από κρίση σε κρίση, από πανδημία σε πανδημία και από πόλεμο σε πόλεμο.
Και όλα αυτά τα χρέη -και του πολέμου και της κρίσης και της πανδημίας- τα πληρώνει μόνον ο λαός.
