Αγαπητοί φίλοι και φίλες,
Πλησιάζουν πάλι οι εκλογές και τα κομματικά επιτελεία των εκπροσώπων του
δικομματισμού ξαναρχίζουν για άλλη μια φορά τα γνωστά διλήμματα,
αναπροσαρμοσμένα στο σήμερα. Tελικά πώς θα συνεχίσει η Ελλάδα την πορεία της στον καπιταλιστικό δρόμο
ανάπτυξης και στον ευρωμονόδρομο; Με επιμήκυνση αποπληρωμής του χρέους και
μείωση των επιτοκίων, όπως λέει η συγκυβέρνηση, διαβεβαιώνοντας ότι δε θα
υπάρξουν νέος δανεισμός, νέα μνημόνια, νέα μέτρα; (μόλις πρόσφατα ψηφίστηκε και
νέο μνημόνιο, που το ονόμασαν «πολυνομοσχέδιο» και ισοπεδώνει όλα τα
εναπομείναντα εργατικά και ασφαλιστικά δικαιώματα). Ή με «κούρεμα» του χρέους,
διαπραγμάτευση στην Ε.Ε. σε συμμαχία με τις άλλες αστικές κυβερνήσεις του
Νότου, όπως λέει ο ΣΥΡΙΖΑ;
Και οι μεν και οι δε κρύβουν αυτό που έχει ήδη βιώσει πικρά ο λαός: Ότι η
όποια επιλογή για τη διευθέτηση του χρέους, είτε η επιμήκυνση των δανείων, είτε
το «κούρεμα», θα συνοδεύεται από νέα αντιλαϊκά μέτρα. Το «τέρμα στη λιτότητα»
και η όλη συζήτηση για χαλάρωση της πολιτικής δεν έχουν καμία σχέση με την
ανακούφιση του λαού: Αφορούν αποκλειστικά στο πώς θα εξασφαλιστούν πόροι για
τους επιχειρηματικούς ομίλους και τη στήριξη της καπιταλιστικής ανάκαμψης. Το
πραγματικό δίλημμα, όμως, είναι η αντίθεση ανάμεσα στο κεφάλαιο και στην
εργασία, εκμεταλλευτής ή εκμεταλλευόμενος, ποιοι με ποιους.
Το ΚΚΕ προβάλει στόχους που αφορούν τις σύγχρονες εργατικές - λαϊκές
ανάγκες, την ώριμη δυνατότητα πραγματοποίησής τους με βάση τις σύγχρονες
δυνατότητες της παραγωγής, αποκαλύπτοντας το γεγονός ότι ο καπιταλιστικός
δρόμος ανάπτυξης είναι αυτός που μπαίνει εμπόδιο στην ανακούφιση των λαϊκών
στρωμάτων. Το ΚΚΕ δεν κοροϊδεύει το λαό, ότι μπορεί να υπάρξει φιλολαϊκή
διέξοδος από την κρίση εάν αλλάξει το μείγμα διαχείρισης μέσα στο πλαίσια της
Ε.Ε. και χωρίς να έρθει σε σύγκρουση με τους μονοπωλιακούς ομίλους.
Κάποιοι μιλάνε για λαϊκή ενότητα πάνω σε απελευθερωτική, πατριωτική και
δημοκρατική βάση. Δηλαδή, ένα σύγχρονο ΕΑΜ. Το ΕΑΜ στην Κατοχή έγραψε ιστορία.
Κάποιοι δεν θέλουν να την κατανοήσουν ή βολεύει να την ερμηνεύουν όπως θέλουν. Η
έκβαση της ένοπλης μέχης τότε, παρόλο τον ηρωισμό, δεν είχε ως έπαθλο του λαού
τη δική του εξουσία. Σημερα θα μπει η μάχη αυτή στο επίκεντρο; Οι ίδιοι που
πίνουν νερό στο όνομα του «νέου ΕΑΜ» αποφεύγουν σαν ο διάολος το λιβάνι να
δώσουν απάντηση για το διακύβευμα: την εξουσία του λαού. Προτείνουν τα πάντα με εξουσία των αστών, των
καπιταλιστών τάχα «με έλεγχο» ή με «ανθρώπινο πρόσωπο». Οι ίδιοι ακυρώνουν τα
συμπεράσματα από την ηρωϊκή μάχη του ΕΑΜ, παραβλέπουν τους ανεκπλήρωτους
στόχους, ακυρώνουν την ιστορική αποστολή της εργατικής τάξης, του κόμματος της.
Ονειρεύονται ένα ΕΑΜ που ο λαός θα ηττηθεί και πάλι!!!
Στην ιστορία, όμως, που γράφεται τώρα, είμαστε κομμάτι κι εμείς. Για εμάς
θα γράψει γι’ αυτό που βιώνουμε τώρα. Το τι ρόλο θα παίξει ο καθένας, αυτό το
καθορίζει ο ίδιος. Κάποιοι είναι νοσταλγοί του μέχρι τώρα συστήματος,
βολεύονται, και θα κάνουν αγώνα να συντηρήσουν και να συντηρηθούν από αυτό.
Δηλαδή, το ΕΑΜ με σύγχρονους όρους θα παλεύει για αποδέσμευση από την Ε.Ε. και
το ΝΑΤΟ; Θα είναι με τους καπιταλιστές ή χωρίς αυτούς; Με τους υγιείς
επιχειρηματίες ή με την ανατροπή τους; Η παροιμία λέει ότι δύο καρπούζια σε μια
μασχάλη δεν χωράνε. Για να ξέρουμε πόσο απελευθερωτικό και σύγχρονο θα είναι
αυτό το ΕΑΜ.
Το ΚΚΕ τονίζει ότι για να
«ανακάμψει» ο λαός, υπάρχει φιλολαϊκή πρόταση διεξόδου. Η συγκρότηση της Λαϊκής
Συμμαχίας, της συμμαχίας της εργατικής τάξης, των αυτοαπασχολούμενων, των
αγροτών, των επαγγελματοβιοτεχνών, των γυναικών, της νεολαίας. Η πάλη για: Να
κοινωνικοποιηθούν ο ορυκτός πλούτος, η ενέργεια, οι τηλεπικοινωνίες, οι
μεταφορές, το εμπόριο, οι καπιταλιστικές αγροτικές, κτηνοτροφικές επιχειρήσεις,
οι πλουτοπαραγωγικές πηγές, τα λιμάνια, τα αεροδρόμια, οι εθνικές οδικές αρτηρίες,
να γίνουν όλα λαϊκή περιουσία. Είναι ξεκάθαρες οι θέσεις του: Αγωνιζόμαστε για
την ενότητα της εργατικής τάξης που σε συμμαχία με αυτοαπασχολούμενους και
φτωχούς αγρότες θα διεκδικήσουν τη δική τους εξουσία για έξοδο από την Ε.Ε., με
μονομερή διαγραφή του χρέους, κοινωνικοποίηση των μέσων παράγωγης, εργατικό
λαϊκό έλεγχο και κεντρικό σχεδιασμό.
Πάνω σε αυτούς τους στόχους παλεύει το ΚΚΕ, ώστε να δημιουργηθούν οι
υποκειμενικές προϋποθέσεις για την ανακούφιση των λαϊκών στρωμάτων.
Οποιοσδήποτε άλλος δρόμος οδηγεί σε κυβερνήσεις με τα μέσα παραγωγής στην
αστική τάξη και το λαό μόνιμο υποζύγιο.
Αυτός είναι ο σοσιαλιστικός δρόμος ανάπτυξης που προτείνει το ΚΚΕ. Στις
Ευρωεκλογές και τις Τοπικές και Περιφερειακές εκλογές, λοιπόν ας σκεφτούμε καλά
πριν ψηφίσουμε.
Γιάννης Ν. Παληός
